Skocz do zawartości
BeN!u.

Uromastyx ornata – biczogon ozdobny

Rekomendowane odpowiedzi

P61217-150557-600x444.jpg1-front-600x400.jpg

 

Uromastyx ornata to najpiękniejszy, a przez to prawdopodobnie najbardziej pożądany przedstawiciel rodzaju Uromastyx. Z niezwykłej palety barw słyną samce tego gatunku, które mogą być mniej lub bardziej intensywnie zielone, niebieskie lub czerwone, z nieregularnym czerwonawo-brązowym wzorem przypominającym siatkę oraz żółtawymi punktami na grzbiecie. Czasami mogą też występować poprzeczne, żółte pasy. Samice nie są tak kolorowe ich barwa jest stonowana. Są one jasnobrązowe, z ciemnymi, brązowymi plamkami, czasami występują u nich jasnożółte lub jasnoczerwone plamki – to kolejny przykład gatunku z widocznym dychromatyzmem płciowym. Uromastyx ornata nie jest wyjątkiem i posiada również wszystkie, charakterystyczne cechy morfologiczne dla rodzaju Uromastyx wymienione w opisach innych gatunków.

Jaszczurki te żyją samotnie lub tworzą małe grupy, w których zawsze jest tylko jeden dorosły, dominujący samiec. W najbardziej gorącej porze dnia chronią się w swoich norach czy w skalnych szczelinach przed zagrażającymi ich życiu wysokimi temperaturami. Nory wykopywane są na głębokość ok. 100 cm, w ich wnętrzu panuje zmienna temperatura zależna od pory roku – od ok. 11°C w lutym, do ok. 37°C w sierpniu. Zmienna jest również wilgotność w norach, która waha się od 30% w sierpniu do 60% w listopadzie. Grudzień i styczeń to okres zmniejszonej aktywności biczogonów, czas odpoczynku, choć młode osobniki są widywane w trakcie jego trwania poza norami. Wiosna to czas godów, a w okolicach maja i czerwca samice przygotowują się do składania jaj w wykopanych przez siebie norach. W sierpniu pojawiają się młode – w kilka dni po wykluciu te całkowicie bezbronne maluchy rozpraszają się po okolicy aby rozpocząć samodzielnie i pełne zagrożeń życie. Przeżywalność młodych nie jest znana lecz podejrzewa się, że jest dość niska.

 

Pożywieniem osobników tego gatunku są kwiaty, liście i owoce typowe dla tych rejonów, czyli sucholubne, pustynne gatunki roślin jednorocznych i wieloletnich. W zależności od obszaru mogą to być akacje Acacia sp., czy też halofity np. Ochradenus sp., które często stanowią ponad 50% ich diety.

W warunkach niewoli po okresie aklimatyzacji (a często i w jej trakcie) Uromastyx ornata okazują się być niezwykle sympatycznymi jaszczurkami, pozbawionymi jakiejkolwiek agresji w stosunku do opiekuna – bez obaw wchodzą na ręce i z dłoni wyjadają pokarm. Podobnie jak inne biczogony wzbudzają ogromną sympatię nie tylko domowników – również dzięki swej diecie, w której brak jest kręgowców.

 

Wygląd

Może dorastać do 37 cm długości całkowitej.

 

Występowanie

Obszar występowania tego podgatunku rozciąga się od Półwyspu Synajskiego na północy(południowe krańce Izraela), przez tereny północno – zachodniej części Półwyspu Arabskiego.

 

Długość życia

Podobnie jak inne biczogony to długowieczne gady – przy zapewnieniu optymalnych warunków chowu mogą dożywać ponad 20 lat.

Terrarium

Przestronny zbiornik o wymiarach 150x60x60 cm jest już wystarczający dla dorosłej pary czy też haremu 1.2 tych biczogonów. Jako podłoże możemy wykorzystać grubą warstwę np. prosa, mieszankę piasku i gliny z dodatkiem lub bez żwiru czy mniejszych kamieni. Tył może zostać wyłożony ścianką strukturalną wykonaną ze styropianu (pokrytego warstwowo zaprawą i klejem), która umożliwi tym jaszczurkom wykorzystanie swych umiejętności wspinania się. Odpowiednio ułożona i zabezpieczona przed osunięciem się sterta łupanego piaskowca z zakamarkami, tunelami i kryjówkami, imitująca zbocze czy kamienne osuwisko, zapewni im możliwość ukrycia się oraz zwiększy możliwości eksploracji otoczenia. Równie pożądany będzie odpowiednio spreparowany, pozbawiony nieproszonych „gości” korzeń czy konar z drzewa liściastego. Taki wystrój uatrakcyjni wygląd terrarium, a zarazem choć w części odzwierciedli biotop w jakich żyją. Nie wstawiamy żadnych naczyń z wodą, które niepotrzebnie będą podnosić poziom wilgotności wewnątrz zbiornika, co z kolei może sprzyjać rozwojowi problemów skórnych jak i chorobom układu oddechowego.

W okresie od późnej wiosny do wczesnej jesieni, przy sprzyjającej pogodzie powinniśmy umożliwić im przebywanie w wolierach na balkonie lub w ogrodzie – z pewnością wpłynie to pozytywnie na kondycję i zdrowie naszych podopiecznych.

 

Oświetlenie

Jak w przypadku i innych biczogonów silne, jasne światło do 13-14 godzin dziennie. UVB 8-10%.

 

Temperatura

W dzień zakres 30-40°C, pod promiennikiem powyżej 50°C, z nocnymi spadki do 18-20°C.

 

Wilgotność

Bardzo niska, na poziomie ok. 30%.

 


 

Udostępnij tę odpowiedź


Odnośnik do odpowiedzi
Udostępnij na innych stronach
Gość
Ten temat został zamknięty. Brak możliwości dodania odpowiedzi.

  • Ostatnio przeglądający   0 użytkowników

    Brak zarejestrowanych użytkowników przeglądających tę stronę.

×
×
  • Dodaj nową pozycję...

Powiadomienie o plikach cookie

Umieściliśmy na Twoim urządzeniu pliki cookie, aby pomóc Ci usprawnić przeglądanie strony. Możesz dostosować ustawienia plików cookie, w przeciwnym wypadku zakładamy, że wyrażasz na to zgodę.